Je bent wat je snapt dat je eet

Je bent wat je snapt dat je eet

“Niet gesnapt is niet gegeten” is een uitspraak van één van mijn vrienden die altijd gemaakt wordt als we uit eten zijn. Een foto wordt aan een aantal mensen rondgestuurd en zij zien vervolgens een seconde of tien wat hij op zijn bord heeft liggen. De rest van de groep (onder wie ikzelf) grijpt de telefoon en maakt toch ook maar even een snappie, die vervolgens naar (bijna) dezelfde groep mensen gaat. Een paar minuten later komen er reacties: “lekker bezig”, “smakelijk” of een foto van een kant- en klaarmaaltijd van de supermarkt met de tekst “hier moet ik het mee doen vanavond.”

Wat is het nut van een foto die je tien seconden ziet? Waarom plaatsen mensen soms vijftig foto’s per dag op Instagram, om ze vervolgens nooit meer te bekijken? Een mogelijke verklaring is dat de foto niet meer het doel van het opslaan van een herinnering of het vastleggen van een visueel mooi plaatje dient. In plaats daarvan is het een communicatiemiddel: een performance van de identiteit van de zender (Mendelson & Papacharissi, 2010).

En dit is niet zo onverwacht. Onze identiteit en ons leven worden meer en meer geuit in media. Als we appen, facebooken, e-mailen, snapchatten, instagrammen of twitteren communiceren we altijd via media. En hoe meer die media geïntegreerd raken in ons dagelijks leven, hoe meer ze ook deel uit gaan maken van de identiteit die we met die media proberen uit te stralen (Deuze et al, 2012). De manier waarop we over onszelf nadenken wordt daarmee ook steeds meer beïnvloed door ons media-gebruik. Ons leven is daardoor een “gemedieerd self-identity project” geworden.

Zoals Soffer (2016) terecht opmerkt, is de oraliteit – de “mondelingheid” – van bijvoorbeeld Snapchat heel hoog. Met name het feit dat foto’s die verstuurd worden via Snapchat meteen worden verwijderd zorgt ervoor dat het medium een grote overeenkomst met orale communicatie heeft: het vluchtige karakter. Gesproken taal kan immers niet zonder hulpmiddelen worden vastgelegd en opgeslagen (net als een foto in Snapchat). De grenzen tussen orale communicatie en communicatie via media worden daardoor steeds vager.

Referenties
Deuze, M., Blank, P., & Speers, L. (2012). A life lived in media. Digital Humanities Quarterly, 6(1), 1-15.

Mendelson, A. L., & Papacharissi, Z. (2010). Look at us: Collective narcissism in college student Facebook photo galleries. The networked self: Identity, community and culture on social network sites, 251-273.

Soffer, O. (2016). The Oral Paradigm and Snapchat. Social Media + Society, 2(3).

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *